Olim puella, magnis ventris doloribus, ibi cagavit geminos duos: Daeredri erant. Ex hiis, unus, Rodrigus, iam modo natus latinus amans erat; alter, cui nomen Diradus erat, fratrem emulabat, sed non semper felicem ut illius exitum habebat. Semel, cum corsa insula (eos natos in insula ipsa memoria proditum est) feminarum campeggiantum plena esset, Daeredri deredro ad eas venerunt, manubus rododendra ferentes. Tum pavidae castris matres ingentibus errabant amplexaeque tenebant postes, dum litora guaitis femineis ululabant. Daeredri tamen eas parcere non tulerunt, possiderunt igitur. Cum omnes gravidas essent, tradunt unam mansisse non iam daeredrata. Mox Rodrigus accucurrit, sed Diradus etiam eam viderat et voluerat. Diradus se putabat victurus in amoris bellum, ignorabat tamen Rodrigi segretam armam: ille enim subito automobili magnis cornubus montavit atque ex autoradio magnificum madrigalem sonabat. Sic, etsi tipicus romanus burinus, Rodrigus illae doctus visus est, fascinum illius culturae vicit et Rodrigus puellam ultimam possidere potuit. Tradunt eam illi nubere velle sed Rodrigus eam non cagavit ullaque voce descessit. Igitur puella se raggiratam putavit, etsi multo satisfacta, clamavitque “Timeo Daeredros et rododendra ferentes”.

Nuncius Odiosissimus Metellus